این‌روزها اخبار متعددی از نزدیک‌بودن مقطع امضای اولین سری از قراردادهای بزرگ نفتی -آنچه دولت یازدهم وعده‌اش را داده بود- به ‌گوش می‌رسد. قراردادهایی

اواخر نوامبر سال گذشته میلادی بود که کشورهای عضو سازمان صادرکنندگان نفت (اوپک) با توجه به وضعیت نابسامان آن‌ روزهای بازار نفت، تصمیم گرفتند

تأمین سوخت مایع مورد نیاز کشور به‌ویژه بنزین –به‌عنوان کالایی استراتژیک- همواره از مولفه‌های اساسی دل‌نگرانی‌ مسئولان و ابزاری برای اعمال فشار بر کشور

از آغاز اجرای قانون هدفمندکردن یارانه‌ها بیش از شش سال می‌گذرد که حدود چهار سال از این طرح را دولت حسن روحانی اجرا کرد

نگرانی از تأمین سوخت موردنیاز، مختص دولت خاصی نبوده و برطرف‌کردن نیازهای داخلی به سوخت مایع همواره یکی از دغدغه‌های مهم مسئولان بوده ‌است

هرچه به تاریخ برگزاری دوازدهمین دوره انتخابات ریاست‌جمهوری نزدیک می‌شویم و هر قدر که ورود چهره‌های سیاسی به این کارزار قطعیت بیشتری پیدا می‌کند،

مدت زیادی از وعده «آوردن پول نفت بر سر سفره‌های مردم» می‌گذرد. این عبارت به‌تدریج جای خود را در ادبیات اقتصادی، سیاسی و اجتماعی

در نیمه‌ی‌ دوم اسفند ماه بود که رییس‌جمهور آذربایجان به ایران سفر کرد. این موضوع بهانه‌ای برای پرداختن به منابع نفت و گاز دریای

بزرگ‌ترین میدان گازی جهان که در مرز آبی مشترک بین ایران و قطر واقع شده است در ایران به‌نام «پارس جنوبی» خوانده می‌شود و

خبر توافق اولیه اعضای اوپک در مهرماه بر سر کاهش تولید که با وجود اختلاف‌نظرهای عمیق بین اعضا در الجزایر منتشر شد، واکنش‌هایی را